| Evenwicht houden |
| Written by Job & Alma |
| Saturday, 21 August 2010 11:03 |
|
In het laatste nummer van IS (internationale samenwerking) stond een colum die mij aan het denken zette. Het was van de hand van (de altijd goed schrijvende) journaliste Marcia Luyten. Zij beschreef een ontmoeting in Uganda, waar zij en haar gezin wonen en werken. Zij staat in de file en kijkt door har zonnebril naar een groep plattelandsjongens achterop een truck, die op hun beurt haar aanstaren in haar luxe auto. Ze schrijft: ‘ In Afrika ben ik thuis... als ik op de grond zit of op een krukje in de schaduw van een mangoboom. Wanneer ik mensen mijn ogen laat zien. Als ik kan vragen waar ze heen gaan en waar ze vandaan komen. Als we samen een schaal bonen eten. Dat doe ik als ik werk’. Maar met haar gezin leeft ze in een bubble. In een huis met een hoge muur, rijdend in een luchtgekoelde en vergrendelde auto, vis tandoori etend als diner. Een cocon van afgeschermde luxe. Eerlijk gezegd voel ik me ook wel eens zo. Alsof we in 2 werelden leven. Aan de ene kant ons werk, met mensen, voor mensen, zittend op een aftandse slaapbank in een een-kamer woning, rondhangend met jongens, biddend met zieken, kippenvangend met de buurjongen. Aan de andere kant ons huis, wat we graag als een plek zien waar we rust en privacy kunnen hebben. Waar we ongestoord een glaasje wijn kunnen drinken en soms een lekker stukje vlees bij het eten hebben (waar de buren geen geld voor hebben). Waar de ‘buitenwereld’ waarin we werken ook buiten blijft. OK, we hebben geen luchtgekoelde auto en geen bewaker of tuinman, als we barbecueen zijn er altijd mensen die meedoen en mee-eten. Maar toch... Nu weet ik ook wel dat, wanneer iemand niet voor zichzelf zorgt hij niet in staat zal zijn om goed voor anderen te zorgen. Dat veel van de mensen om ons heen helemaal niet ervaren dat we een afgescheiden coconisch prive leven hebben, dat niemand het hier gek vindt dat we in een groter huis wonen dan zij en dat er in Gramsh bosjes mensen rondlopen die veel meer te besteden hebben dan wij. Maar toch... Het blijft balanceren. Tussen aan de ene kant in mijn eigen behoeften voorzien zodat ik energie hebt om te werken, en aan de andere kant arm zijn met de armen, zoals Jezus dat was (waarin Shane Claiborne in zijn prikkelende en zeer aan te bevelen boek een lans voor breekt). Maar we hebben geluk: want als we oprecht bidden zoals Agur, zal Gods Geest ons helpen ons evenwicht te houden: *Twee dingen vraag ik U, gun me ze zolang ik leef: Houd me ver ven leugen en bedrog. Maak me niet arm, maar ook niet rijk, voed me slechts met wat ik nodig heb. Want als ik rijk zou zijn, zou ik u wellicht verloochenen, zou ik kunnen zeggen: ‘wie is de Heer?’ En als ik arm zou zijn zou ik stelen en de naam van mijn God te schande maken. (Spreuken 30:7-9)* Bij de foto's: Zomertijd is bruiloftentijd, en wij mogen er af en toe bij zijn Letterlijk onder de wijnstok en de vijgenboom met de eerste groente-oogst |
|
| augustus 2010 |
| Written by Job & Alma |
| Saturday, 07 August 2010 11:50 |
|
Van Alma mag ik nu echt de was niet meer buitenhangen. In de stad deed ik het stiekem toch, maar in het dorp kan het echt niet meer. Iedereen ziet alles, en de mannen zullen me niet meer serieus nemen wanneer ik werk doe dat voor de vrouw bestemd is. Dan luister je nl naar je vrouw, in plaats van dat jij de baas bent. En dan willen de mannen vervolgens natuurlijk niet meer naar mij luisteren wanneer ik hen iets serieus wil vertellen. Ironisch... ik doe nu precies wat men wil en verwacht dat ik niet doe, nl naar Alma luisteren, alleen denkt men dat ik dat niet doe. Rare jongens, die Albanezen. *Radio uitzending*: via onderstaande link is de uitzending van Nederland helpt te beluisteren, waarin aandacht is voor Gramsh. www.eo.nl/socialsites/helpendehollander/page/-/episode.esp?broadcast=11283537&programs=4334687,11283308&sms_ss=email Mocht het niet werken, mail dan maar even, dan sturen we het als MP3 bestand per mail op. Verder is er hier weinig nieuws te beleven. Het succesvol voltooien van de bouw van een kippen/konijnenhok is welliswaar een grote stap voor mij, maar voor de mensheid wordt het vermoedelijk niet als wereldnieuws aangemerkt. Het kerkelijk leven licht deze maand echt stil, op de zondagse bijeenkomsten en een bruiloft na. Dus we houden ons voornamelijk bezig met klussen rondom het huis, af en toe mensen bezoeken, het ontvangen van bezoek uit Nederland, het regelen van zaken voor volgend seizoen en de komende OM training en het onderdelen zoeken voor de auto (die toch echt steeds meer kuren begint te vertonen), zodat ze straks weer geschikt is om in de dorpen te werken. |
| radio uitzending over Gramsh |
| Written by Job & Alma |
| Wednesday, 14 July 2010 17:18 |
|
Tijdens onze tijd in Nederland zijn we geinterviewd door de EO over een diaconaal project dat we vanaf september willen starten. De uitzending daarvan komt as zaterdag al op de radio: radio 5 om 21.45. Om 20.30 komt er een voorstukje van 5 minuten en om 21.45 een langer interview. Als het goed is staat hier ook informatie over in de Visie. Of je kunt op de website www.eo.nl/nederlandhelpt kijken: http://www.eo.nl/programma/metterdaadtv/page/RADIO__Jezus__liefde_in_woorden_en_daden/articles/article.esp;jsessionid=BFAF63FE03F9E060FDF65F81F4886568.mmbase02?article=11751903 |
| 8 juli, back in town |
| Written by Job & Alma |
| Thursday, 08 July 2010 16:19 |
|
Alweer ruim een week in Albanie… We zagen er na een goede verloftijd eerlijk gezegd best een beetje tegenop om terug te gaan, vooral Lois had het er moeilijk mee en heeft nu ook nog de meeste moeite om weer te wennen aan hoe mensen hier met elkaar omgaan. Toch lijkt het over het algemeen nu al weer of we helemaal niet in Nederland zijn geweest, zo ver weg lijkt het allemaal. We zijn dan ook wel weer direct volop aan de slag gegaan, vooral in ons huis; de keuken is geplaatst, kasten besteld, we zijn nu bezig met zonnepanelen om op een ‘groene’ manier warm water te krijgen, het gastenverblijf is deels ingericht (het ziet er echt leuk uit: welkom allemaal dus) enzovoort. Ondertussen bereiden we ons nu voor op een groep Koreanen die vanmiddag komt en een dag blijven om voor Gramsh te bidden en een idee te krijgen van het werk hier (een rondreizend gebedsteam, we zijn benieuwd). En dan breekt straks de tijd van de bruiloften aan, die traditioneel vooral in de zomer plaatsvinden. Ook in onze gemeente vindt een bruiloft plaats. Alma verheugd zich natuurlijk op de 2 bruiloften waar we zijn uitgenodigd en waar ze lekker Albanees kan dansen, ik heb daar met m’n houterige hollandse benen ietwat gemengde gevoelens bij. Waar ik ook gemengde gevoelens bij heb is het succes van het Nederlands elftal. Het is lekker om met vrienden samen een wedstrijd te kijken: tv’tje in de tuin, vuurtje maken, worstje erboven roosteren... Maar als een in oranje T-shirt gehulde pomphouder me zowat omhelst enkel omdat ik Nederlander ben, wordt me dat toch wat te gortig. Dan nog wat: het heeft ons een dag gekost, maar dan is er toch eindelijk een telefoonlijnt van de dichtstbijzijnde telefoonpaal (20 meter verderop) naar ons huis getrokken. Daar kwamen een ingenieur die bevelen gaf en 2 techniciens die om de beurt aan een kabeltje trokken aan te pas, maar dan hebben we ook wat, nl een werkende telefoon. Voor de liefhebbers: ons nieuwe nummer is: 00355 513 23191 |
| zaterdag 19 juni |
| Written by Job & Alma |
| Thursday, 17 June 2010 20:33 |
|
Het lijstje met 'things to do' lijkt ook op verlof schier oneindig. Allereerst de boodschappenlijst afwikkelen: Kleding kopen in maten die in Albanie niet voorhanden zijn (mijn maat dus vooral) of veel te duur, knutselspulletjes voor de kinderclub van de kerk, boeken voor Lois en Ilir etc. etc. Dan voorbereidingen treffen voor het komende schooljaar (waarin ook Ilir les zal krijgen), mensen ontmoeten, presentaties geven. Een van de leukere dingen die we deze week mochten doen was een interview met de EO voor 'Nederland helpt', om zo geld in te zamelen voor een diaconaal project in Gramsh. Ook was het fijn om een aantal mensen van de Hervormde gemeente van Nunspeet te ontmoeten en met hen te bidden. En leuk is natuurlijk ook lekker fietsen op de Veluwe, dat hebben we echt gemist. Toch knaagt er na 3 weken verlof ook iets; we beginnen hier weer te wennen, zien en genieten van de aangename dingen van het leven in Nederland, Een beetje onbestemd gevoel dus, want we weten dat we in nu Albanie thuishoren. We kijken soms uit naar terugkeer naar Gramsh, soms zien we er tegenop. En oh ja, voor degenen die komende zaterdag de wedstrijd van 'onze jongens' links laten liggen en van plan zijn naar Nunspeet af te reizen (zie vorige blog): ons adres is: Lugtenbergweg 25. De ingang vindt je aan de zijkant. |
Page 1 of 10
Powered by MMS Blog
